Veel meer dan alleen een Chow

Het blijft een mooie combinatie: mens en dier. De één doet er wat lacherig over, de ander gelooft er heilig in dat de band tussen deze twee meer dan hecht kan zijn. Op internet lees ik dat de Chow een ras is met een lange historie. Drieduizend jaar geleden is de Chow naar China gekomen met nomaden uit Siberië, en nog lange tijd werd hij in China aangeduid als ‘man kou’ oftewel ‘hond van de barbaren’. De nomaden ontwikkelden zich tot boeren. Van metgezel van de veehoeder ontwikkelde de Chow zich tot erfhond, veelzijdig inzetbaar voor verschillende taken: jachthond, ongedierteverdelger, vuilnisopruimer, waakhond en trekhond. Maar ook als slachtvee, vanwege bont en vlees. Ook in de hogere kringen, aan het hof en in kloosters, werden Chows gehouden, waar ze als waakhond, jachthond en gezelschapshond werden gebruikt.

De Chow van kennissen van mij hield er bijzondere eigenschappen op na. Hij was enorm gehecht aan zijn twee baasje. Toen één van zijn baasje na een kort ziekbed overleed, was hun Chow troosteloos. Hij vermagerde en kon uren bij de rand van het bed zitten. Pas toen een maand na de crematie het as op een mooie plekje in het huis werd gezet, leek de hond iets meer rust te vinden. Het vrouwtje had een soort van ‘altaar’ gemaakt met foto, kaars, wierook, een de as van haar man. De hond verhuisde spontaan naar een plekje naast het altaar. Daar bleef hij soms uren zitten. Het baasje had ook het gevoel of haar man er soms nog was en niet alleen contact met haar zocht, maar ook met de hond. Alsof op een veemde manier deze twee toch nog contact met elkaar hadden. Na een paar jaar werd het pas minder, maar tot die tijd was de band er nog steeds. En misschien wel beter als ooit.

Bron: paranormaal.blog.nl

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *